Mag het iets minder?

Column Rakker

Het joch hangt tegen het stenen muurtje van de tuinschuur. Hij zit nog op zijn fiets. Met zijn rechterschouder schuin opgetrokken tegen het baksteen, steunt hij zichzelf en de scheefstaande fiets. Niet zomaar een fiets maar een gloednieuwe, blinkende, metallic gespoten, sportfiets van een duur en zeer bekend merk. Uiteraard met alles er op en er aan.

Hij kijkt verveeld voor zich uit. Hij schenkt geen enkele aandacht aan het andere jochie, een iets jonger exemplaar, dat druk in de weer is om met een  aansteker de voorband van de schuinstaande fiets in brand te steken. De overige kinderen  spelen hun spel  en lijken totaal niet geïnteresseerd in het ongewone tafereel dat zich in hun nabijheid afspeelt.

Het is zaterdagavond, zo ongeveer rond elf uur. Een 67-jarige vrouw pint, samen met  haar vriendin, geld bij een automaat aan de Stationsweg.  Twee jongemannen – blank – rukken haar tas, met het zojuist gepinde geld erin, weg.

In de Aa-landen vliegen de ruiten uit de sponningen van de scholen. Prullenpakken worden gesloopt, ongenode gasten dwalen door de gebouwen. Aantastingen van openbaar en individueel bezit. Overal jongeren te zien, nergens een dader te vinden.

En kijk ik om heen dan valt het me op hoeveel  verkeers- en straatnaamborden er overal zijn verdwenen, omgebogen of  vernield. Geen wonder dat we de weg kwijt raken.

Zo zag ik vorige week een verbazingwekkend verslag op t.v..  Tijdens zo'n teken-aan-de-wand-programma. Zo'n programma waarin de kijker ziet hoe hij zijn kind niet moet opvoeden. Een 14-jarige puber kreeg vijfendertig euro zakgeld per dag. Vijfendertig euro! Rond de duizend euro per maand! Daar hoefde het jochie niets voor te doen. Ja, er moest wel ìemand wat voor doen, dat was zijn moeder. Die werkte zich het schompes  om aan zoonliefs behoefte aan geld tegemoet te komen. Want, als moeder hem iets minder of – hoe haalde ze het in haar hoofd –  niets gaf, dan zette hij het haar wel eventjes betaald. Kaptafel aan barrels, geld weg uit haar portemonnee en uitgescholden worden als een rotte vis. De moderne maatschappij anno 2008!

Er stinkt hier iets, inderdaad, als een rotte vis. Je mag wensen dat het het hier een uitzondering betreft.

Maar hoe dan ook, er is wel degelijk wat aan de hand. Met ons. Met onze jeugd. Met onze welvaartsstaat!

Waar is de gemoedelijkheid gebleven? De tevredenheid? Het kleine geluk? Waar het respect voor elkaars persoon en bezittingen? Kortom, waar is ons welzijn?

Hopelijk ontdekken we die weer. En hopelijk zonder 'hulp' van de Amerikaanse kredietcrisis die haar zwarte klauwen zomaar op Europa kan leggen.  Misschien met een macaber voordeel. Zo'n crisis zou ons snel tot solidariteit dwingen, tot samenwerken. En tot het herwinnen van respect. Respect voor elkaars persoon en bezittingen. En misschien zijn we dan weer een stuk tevredener met 'een ietsje minder'.

 

Rakker

Artikel delen:
Reacties 9
  1. Het lijkt wel een kijkwijze te zijn wat op een geven moment uit gaat monden in een 'self-fulfilling prophecy'.
    Er gaat ook een hoop goed hoor met 'de jeugd van tegenwoordig'. Vroeger was er toch ook niet goeds aan hippies en nozems?
    Dat e.e.a. wel vervlakt is correct maar deze beeldvorming komt ook doordat wij veel meer informatie over dit soort excessen krijgen dan vroeger. Laat onverlet dat de ouders van boefjes 9 van de 10 keer de vinger naar zichzelf moeten wijzen.
    Arjan

  2. Ik denk dat het kleine geluk van vroeger bewaard is gebleven doordat negatieve dingen sneller in de doofpot gestopt werden. Tegenwoordig hangt elk schandaal meteen aan de grote klok. Hierdoor ervaren we de schandalen veel meer en passen we ons er min of meer op aan. Er ontstaat een soort van gewenning en coulance t.o.v. schandalen. Hierdoor wordt de stap kleiner om in een slechte bui zelf over te gaan op schandalig gedrag. Zeker de jeugd is daar sneller vatbaar voor, aangezien zij hun grenzen nog aan het verkennen zijn.
    Laten we wel wezen; Hoe reëel is het om van ouders te verwachten hun kinderen respect bij te brengen als diezelfde kinderendagelijks met een druk op de knop ophitsende media als Telegraaf en geenstijl voorgeschoteld krijgt?
    Hoe is respect bij te brengen als zij dagelijks met politieke poppenkasten geconfronteerd worden?
    Hoe is bedachtzaamheid te creéren als ze zien dat schreeuwers als helden vereerd worden?
    Hoe willen wij ze verantwoordelijkheidsgevoel aanleren als we economie nog altijd over ecologie laten heenwalsen?

    Als ik eerlijk ben; ik vind het eigenlijk wel goed dat deze jeugd de volwassenen van tegenwoordig een gruwelijke lachspiegel voorhoudt….
    😉

Reageer